W odroznieniu od protokolow wektora odleglosci, protokoly stanu lacza zbieraja i przechowuja pelna informacje na temat routerow sieci, a takze o sposobie ich polaczenia. Uzyskanie tych informacji jest mozliwe dzieki wymianie pakietow link-state packet (LSP) z innymi bezposrednio polaczonymi routerami. Kazdy router, ktory wymienil pakiety LSP buduje na ich podstawie topologiczna baze danych. Nastepnie wykorzystywany jest algorytm SPF w celu obliczenia dostepnosci punktow docelowych sieci. Informacja ta jest wykorzystywana do uaktualnienia tablicy trasowania.
Opisywany proces umozliwia wykrywanie zmian w topologii sieci , ktore mogly powstac w wyniku awarii skladnikow sieci lub jej rozbudowy. W rzeczywistosci wymiana pakietow LSP nie jest przeprowadzana okresowo, lecz dopiero po wystapieniu w sieci okreslonego zdarzenia. Trasowanie w oparciu o stan laczy ma dwie charakterystyczne cechy, ktore moga stwarzac zagrozenia. Po pierwsze, w trakcie poczatkowego poznawania sieci trasowanie to moze przeciazac lacza transmisyjne, znacznie obnizajac mozliwosci sieci w zakresie trasowania danych. Wspomniane obnizenie wydajnosci ma charakter przejsciowy, ale jest niestety mocno odczuwalne. Inny problem polega na tym, ze omawiana metoda trasowania wymaga duzej pamieci i szybkiego procesora. Z tego powodu routery skonfigurowane do obslugi trasowania na podstawie zlacza sa stosunkowo drogie. 
Ostatnia forma trasowania dynamicznego jest praca hybrydowa. Choc istnieja otwarte zrownowazone protokoly hybrydowe, ta forma trasowania jest niemal calkowicie zwiazana z zastrzezonym protokolem jednej firmy Casio Systems. Protokol o nazwie Enhanced Interior Gateway Routing (EIGRP) zostal zaprojektowany z zamiarem polaczenia najlepszych cech protokolow opartych na wektorze odleglosci i stanie lacza, przy jednoczesnym ominieciu ich ograniczen wydajnosci i innych wad. Protokoly hybrydowe korzystaja z metryk wektorow odleglosci, lecz szczegolny nacisk jest polozony na metryki dokladniejsze niz konwencjonalnych protokolach opartych na wektorach odleglosci. Rowniez szybsze jest dostosowanie sie do zmian w sieci, przy ominieciu narzutow spotykanych przy uaktualnieniu stanow laczy. Zrownowazone protokoly hybrydowe nie pracuja okresowo, lecz w przypadku wystapienia okreslonych zdarzen w sieci, co oszczedza szerokosc pasma dla uzytecznych aplikacji.